این پژوهش با هدف بررسی اثر تیمارهای زیستی مختلف (شاهد، محرک زیستی، بیوچار، نانوپلیمر زیستی و اسید آمینه آرژنین) تحت شرایط شوری بر رشد گلدهی رز بودند. نتایج نشان داد که افزایش سطح شوری از صفر به چهار دسی‌زیمنس بر متر باعث کاهش معنی‌دار تمام صفات در همه تیمارها شد، به طوری که بیشترین کاهش مربوط به ماندگاری گل (9/14 تا 7/21 درصد) و کمترین کاهش مربوط به ارتفاع بوته (۱۲ تا ۱۳ درصد) بود. در بین تیمارهای زیستی، تیمار آرژنین در تمام سطوح شوری بهترین عملکرد را داشت و به ویژه در شرایط شوری بالا (۴ دسی‌زیمنس)، ماندگاری گل (8/30 روز)، ظرفیت آنتی‌اکسیدانی (1/82 درصد) و محتوای رنگدانه (2/17 میکروگرم بر گرم) را نسبت به تیمار شاهد در شرایط بدون شوری نیز به طور معنی‌داری افزایش داد. تیمار نانوپلیمر نیز در بیشتر صفات به ویژه تعداد شاخه و قطر گل عملکرد قابل قبولی داشت و در شرایط بدون شوری، اختلاف معنی‌داری با تیمار آرژنین نشان نداد. تیمارهای محرک زیستی و بیوچار عملکرد متوسطی داشتند و تیمار شاهد کمترین عملکرد را در تمام صفات و سطوح شوری نشان داد. بر اساس نتایج، استفاده از تیمارهای زیستی به ویژه اسید آمینه آرژنین و نانوپلیمر زیستی می‌تواند به عنوان راهکاری مؤثر در تعدیل اثرات منفی تنش شوری بر صفات کمی و کیفی رز مورد استفاده قرار گیرد. به‌طوری که تیمار آرژنین در شرایط شوری ۴ دسی‌زیمنس توانست عملکردی معادل یا بهتر از شرایط بدون شوری در گیاهان بدون تیمار ایجاد کند.